ေလာကနီတိ

အခန္း (၃)
ဗာလ ဒုဇၨန က႑

၅၉။ သူယုတ္မာကို အခ်စ္မလြန္ရာ။
သူယုတ္မာသည္ ထိပ္တင္ေခါင္းရြက္ ေျမႇာက္စားခံရေသာ္လည္း မေခ်မငံ ဆူဆူညံညံ ျပဳတတ္၏။

၆၀။ ေႁမြသည္ အမ်က္လြန္၏။
ေႁမြထက္ သူယုတ္မာသည္ ပို၍ အမ်က္လြန္၏။
ေႁမြကို မႏၱာန္ေဆးဝါးျဖင့္ ၿငိမ္းေစႏုိင္ေသာ္လည္း သူယုတ္မာကို ၿငိမ္းေစႏုိင္သည့္ ေဆးမရွိေခ်။

၆၁။ မိမိမုိက္လ်က္ မုိက္မွန္းသိသူကို ပညာရွိဟု ဆုိအပ္၏။
မိမိမုိက္လ်က္ ပညာရွိဟု အထင္ေရာက္သူကိုမူ သူမုိက္ဟု ဆုိအပ္၏။

၆၂။ သူမုိက္သည္ သူျပဳခဲ့ေသာ မေကာင္းမႈမ်ား အက်ိဳးမေပးေသးသမွ် အကုသုိလ္ကို ပ်ားရည္ဟု ေတြးထင္တတ္၏။
သူျပဳေသာမေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဆုိးက်ိဳးမ်ား က်ေရာက္ခ်ိန္တြင္မူကား ဆင္းရဲဒုကၡ ေရာက္ရေတာ့၏။

၆၃။ လူမုိက္သည္ ခြန္အားရွိလွ်င္ သူတစ္ပါး ဥစၥာကို အႏုိင္အထက္ လုယူတတ္၏။
ပညာနည္းေသာ ထုိသူမိုက္သည္ ေသလြန္ၿပီးေသာ္ ငရဲသို႔ ေရာက္ရ၏။

၆၄။ အိပ္မေပ်ာ္ေသာသူအတြက္ ညဥ့္တာသည္ ရွည္၏။
အားအင္ကုန္ခန္း ခရီးပန္းသူအတြက္ တစ္ယူဇနာ ခရီးအကြာသည္ ရွည္ေဝး၏။
သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မသိေသာ သူမုိက္တုိ႔အတြက္ သံသရာ ဝဋ္ဆင္းရဲသည္ ရွည္၏။

၆၅။ စိတ္သေဘာထား ယုတ္ညံ့သူသည္ ႏွမ္းေစ့သဖြယ္ ေသးငယ္ေသာ သူတစ္ပါး၏ အျပစ္ကို ႐ႈျမင္တတ္္၏။
အုန္းသီးအလား ႀကီးမားေသာ ကိုယ့္အျပစ္ကိုမူ မ႐ႈျမင္တတ္ေခ်။

၆၆။ သူမုိက္တုိ႔၏ ခ်ီးမြမ္းျခင္းသည္ ဒဏ္ခတ္သည္ မည္၏။
ပညာရွိတုိ႔၏ ခ်ီးမြမ္းျခင္းသည္သာလွ်င္ ေကာင္းစြာ ခ်ီးမြမ္းသည္ဟု ဆုိအပ္၏။

၆၇။ လုိခ်င္တတ္မက္သူကို တံစိုးလက္ေဆာင္ေပးျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊
မာန္မာန ခက္ထန္သူကို ႏွိမ့္ခ်အ႐ိုအေသျပဳျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊
သူမုိက္ကို သူ႔အလုိဆႏၵလုိက္ေလ်ာျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊
ပညာရွိကို ဟုတ္တုိင္းမွန္ရာ ေျပာဆုိျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း ကိုယ့္ဘက္ပါေအာင္ျပဳရာ၏။

============ ဗာလဒုဇၨနက႑ ၿပီး၏။ =============