“ကြန္ျပဴတာဆုိတာ ဝယ္လိုက္လို႔ လက္ထဲေရာက္ၿပီးရင္ အ႐ံႈးေပၚေနၿပီလုိ႔သာ မွတ္လုိက္ေတာ့”တဲ့။
ဤသည္္မွာ ကြန္ပ်ဴတာေလာက၏ ဆုိ႐ိုးစကားျဖစ္ပါသည္။ တကယ္ကိုလည္းမွန္ပါေပသည္။ ကြန္ပ်ဴတာအဆင့္ (၁) ကို တစ္သိန္းေပးၿပီး ဝယ္လုိက္သည္ဆုိပါစို႔။ ဘာမွ်မၾကာလုိက္ အဆင့္ (၂) ထြက္လာပါေလေတာ့သည္။ ဘာမွ်မၾကာလုိက္ ဆုိတာကို ရွင္းျပလုက္ရပါဦးမည္။ တစ္ခါတရံ(၃) လေလာက္ပဲ ၾကာလုိက္သည္။ အလြန္ဆံုး (၆)လ ေလာက္ပဲ ၾကာသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္မိသည္။ ေစ်းကေလာ့ တစ္သိန္းႏွစ္သိန္းေလာက္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္ေပါ႔။ ဆုိလုိသည္က အဆင့္(၁) ေပၚစကထက္ နည္းနည္း သီသီကေလးပဲမ်ားသည္။ သို႔ေသာ္ စြမ္းရည္ကေတာ့ မက္ေလာက္ေအာင္ ပိုၿပီး ထက္ျမက္လာသည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ မိမိလက္ထဲ ေရာက္ေနေသာ ကြန္ပ်ဴတာအဆင့္ (၁) ကို ျပန္ေရာင္းမည္ဆုိပါလွ်င္ ငါးေသာင္းေလာက္ေတာင္ ေပးမည့္သူမရွိေတာ့။
ေနာက္ထပ္ သံုးလေလာက္ရွိေတာ့ အဆင့္(၃) ထြက္လာျပန္ေလေတာ့သည္။ ေစ်းကေတာ့ တစ္သိန္းခြဲေလာက္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ စြမ္းရည္ကလည္း ပိုလုိ႔ ထက္လာျပန္ေတာ့သည္။ အဆင့္ (၂) ဝယ္ထားသူလည္း ႐ံႈးသြားျပန္ပါေလၿပီ။ အဆင့္(၁) သမားကိုေတာ့ စကားထဲထည့္ေျပာဖုိ႔ေတာင္ မလုိေတာ့ၿပီ။ ဒီလုိႏွင့္ ေနာက္သံုးေလးလၾကာျပန္ေတာ့ အဆင့္ (၄) က ထြက္လာလုိက္ျပန္သည္။ စြမ္းရည္ကလည္း ပိုလုိ႔ေကာင္းလာျပန္သည္။ ေစ်းႏွစ္သိန္းနီးပါး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ သို႔မဟုတ္ တစ္သိန္းခြဲေလာက္သာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနမည္။ ဒီလုိႏွင့္ အဆင့္ (၅) ထြက္လာလုိက္ေတာ့ စြမ္းရည္က ဝုန္းဝုန္းဒိုင္းဒုိင္း ေျပာင္းလဲတုိးတက္သြားသည္။ ယခင္အဆင့္ေတြႏွင့္ ဘာမွ်မဆုိင္ေတာ့။ ကြန္ပ်ဴတာကိုယ္တုိင္က ေျပာင္းလဲသြားသလုိ သူႏွင့္ တြဲဘက္ပစၥည္းေတြကလည္း ေျပာင္းလဲသြားသည္။ ထုိထုိေသာ အရံပစၥည္းေလးေတြကို ေရွ႕ပိုင္းက အဆင့္တစ္-ႏွစ္-သံုး-ေလး ဆုိတာေတြက ကိုင္တြယ္ႏုိင္စြမ္းမရွိေတာ့ၿပီ။ ဒီေတာ့ အဆင့္ (၁) ကြန္ပ်ဴတာကိုင္ထားသူက အဆင့္(၅)ကို တက္ဝယ္ရေတာ့မည္။ မဝယ္လုိ႔လည္း မျဖစ္ေတာ့ သူ႔လက္ထဲက ကြန္ပ်ဴတာ လက္ႏွိပ္စက္ သာသာ ေလာက္ကိုပဲ ျဖစ္ေနၿပီကိုး။
ဤသို႔အားျဖင့္ ကြန္ပ်ဴတာလုပ္ငန္း လုပ္ေနသူမ်ားမွာ ျမစ္ကို အလ်ားလုိက္ ကူးေနသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။
ဝင္ေငြလုပ္ငန္းတစ္ခုအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ေနၾကေသာ သူတုိ႔အဖုိ႔ အေၾကာင္းမဟုတ္။ ဝါသနာအ႐ူးထသူမ်ား အတြက္ကေတာ့ အဂၢိရတ္ ဝါသနာအိုးမ်ားကဲသို႔ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။
ဤသို႔ေသာပညာရပ္သစ္မ်ားကို ဝါသနာ႐ူးေနသူမ်ားမွာ လူမျမင္၊ သူမျမင္ တစ္ပံုတစ္ပင္ႀကီး႐ွိသည္။ ပညာရပ္ဆုိသည္ကလည္း ကြန္ပ်ဴတာပညာတစ္မ်ိဳးထဲမွ မဟုတ္ပါပဲကလား၊ ဓာတ္ပံုပညာ၊ ရုပ္ရွင္ပညာ၊ ပန္းခ်ီပညာ၊ ပန္းပုပညာ စသည္…စသည္ျဖင့္ ပညာရပ္ေတြစံုလင္လွသည္။ ထုိ႔ျပင္ ေနာက္တစ္ခုတုိးလုိလုိက္သည္က ဘယ္ပညာမဆုိ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ ဆက္စပ္ လာေနျပန္ေတာ့သည္။ ဒီေတာ့ အဲဒီပညာေတြကို “ရွာေပဦးေတာ့ ထမင္းထုတ္ႀကီးနဲ႔ … လူပါမသိုး႐ုံျဖင့္ မွာလုိက္ခ်င္သည္” ဆုိေသာ ၿမိဳ႕မဆရာၿငိမ္း၏ သီခ်င္းကို ဟစ္လုိက္ရမလုိလိုျဖစ္လာေလေတာ့သည္။
သူတုိ႔နည္းတူ အသစ္အသစ္ထြင္သမွ်ေနာက္သို႕ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လုိက္ေနရရွာေသာ သူမ်ားလည္း ရွိေနေသးသည္။ သို႔ေသာ္ သူတုိ႔လုိက္ေနၾကသည္က အသိပညာလမ္း၊ အတတ္ပညာလမ္းမဟုတ္၊ စကၠန္႔မလပ္ တရစပ္အသစ္ အသစ္ေတြ တုိးေနေသာ လူသံုးပစၥည္းမ်ားေနာက္သို႔သာျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ အဝတ္အစား စေသာ အသံုးအေဆာင္မ်ားေနာက္သို႔ အငမ္းမရလုိက္ေနၾကသည္။ မိန္းကေလးမ်ားက ပိုလုိ႔ တပ္မက္ၾကသည္ကိုလည္း အထူးေျပာစရာမရွိေတာ့။ထြက္လုိက္သည့္ လစဥ္ထုတ္၊ အပတ္စဥ္ထုတ္စာေစာင္မ်ားကို လွန္ၾကည့္လုိက္လွ်င္လည္း ေၾကာ္ျငာက တစ္ဝက္ေက်ာ္လိမ့္ဦးမည္။ တစ္ခ်ိဳ႕စာေစာင္မ်ားကေတာ့ ေၾကာ္ျငာသက္သက္မွ်သာျဖစ္သည္။ ထုိေၾကာ္ျငာမ်ားကို ၾကည့္လုိက္လွ်င္လည္း မိန္းကေလး အလွျပင္အသံုးအေဆာင္မ်ားက ထက္ဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေနရာယူထားသည္ကို ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။ အမွတ္မထင္ စတုိးဆုိင္ႀကီးေတြကို ေရာက္သြားလုိက္လုိ႔ ထုိထုိေသာ ပစၥည္းမ်ား၏ ေစ်းႏႈန္းကို လွန္ၾကည့္လုိက္လွ်င္ ေၾကာက္ခမန္းလန္႔ခမန္းဟု ဆုိေလာက္သည္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိ သာမန္ဝင္ေငြသမားမ်ားအတြက္ ေျပာလုိက္မိျခင္းပါ။ မတရားခ်မ္းသာသူမ်ားကေတာ့ ကေလး မုန္႔ဖုိးေလာက္သာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနမည္ေပါ႔။
ဒီလုိအဖုိးတန္ လူသံုးကုန္ အလွကုန္ပစၥသည္းေတြကို မိန္းကေလးေတြ သံုးစြဲခ်င္လာေအာင္လည္း ေၾကာ္ျငာလုိက္ၾကရေသးသည္။ ထုိထုိေသာ အဝတ္အစားေတြကုိ ဝတ္ျပလုိက္၊ ျပံဳးျပလုိက္ ကိုယ္ဟန္ျပလုိက္ လုပ္ရေသာ ကိုယ္ဟန္ျပလုပ္ငန္းသည္ပင္ လူငယ္လူ႐ြယ္တုိ႔ တမက္ေမာေမာ ျဖစ္ေနေသာ လုပ္ငန္းႀကီး ျဖစ္ေနပါေလၿပီ။ ကုန္စည္ဟူသမွ်၏ အသက္သည္လည္း ေၾကာ္ျငာေပၚတြင္ တည္လာေလၿပီလားမသိ၊ က်ားဝတ္လုံခ်ည္ ေၾကာ္ျငာမ်ားကိုပင္လွ်င္ မ်က္စိေနာက္ေအာင္ျမင္ေနၿပီး၊ နားညည္းေအာင္ၾကားေနရသည္။ သည္လုိေၾကာ္ျငာမ်ားကိုလည္း အလကားေၾကာ္ျငာခ်င္လို႔ ရႏုိင္သည္မဟုတ္၊ ေငြပင္ေငြရင္း ေသာက္ေသာက္လဲ အကုန္ခံႏုိင္မွ ေၾကာ္ျငာေကာင္းေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ သည္စရိတ္ေတြကို ကုန္စည္ေပၚတင္လုိက္ျပန္ေတာ့ ဝယ္သူက ေၾကာ္ျငာခကိုပါ ေပးလုိက္ရသည့္ သေဘာ ျဖစ္လာျပန္ေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ မတတ္ႏုိင္ၾကေတာ့ၿပီ။ ဒီလုိသံသရာႀကီးထဲတြင္ လည္လာမိခဲ့ေလၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျပန္ထြက္ခ်င္လုိ႕ မရႏုိင္ေတာ့ၿပီ။
အထည္စက္႐ံုေတြကလည္း တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳးမ႐ိုးႏုိင္ေအာင္ အထည္စ အဝတ္စေတြ ထုတ္ရေပလိမ့္မည္။ ေနာက္တစ္ဆင့္ အဆင္ဆန္းဆန္းေတြကို ဒီဇုိင္းထုတ္ရဦးမည္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အက်ႌပံုဆန္းဆန္းေလးေတြ ထြင္ရဦးမည္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မိန္းကေလး ေခ်ာေခ်ာလွလွေတြကို အဝတ္ခုိင္းၿပီး ေၾကာ္ျငာအမ်ိဳးမ်ိဳးကို လုပ္ရဦးမည္။ သည္ေတာ့မွ ကုန္ပစၥည္းအေရာင္းရတြင္က်ယ္မည္ မဟုတ္ပါလား။ ထုိကဲ့သို႕မွ မေရာင္းရလွ်င္ စက္႐ံုႀကီးမ်ားကို ပိတ္ပစ္လုိက္ဖုိ႔သာ ရွိေတာ့သည္ မဟုတ္ပါလား။ အလုပ္လက္မဲ့ေတြေပၚလာေပဦးေတာ့မည္။ စာဖတ္သူတစ္ခုစဥ္းစားၾကည္ေစခ်င္ပါသည္။ ယခုေခတ္ေပၚလာေသာ အဝတ္စ အထည္စမ်ားသည္ ေရွးေခတ္က သာမန္ခ်ည္ထည္ ပိုးထည္မ်ားကဲ့သို႕မဟုတ္၊ အလြန္ကို ခိုင္ခံ့သည္။ တက္ထရက္လို အစမ်ားဆုိလွ်င္ အျမင္ကတ္ေလာက္ေအာင္ ခုိင္မာေသာေၾကာင့္ မုန္းေနေအာင္ကို ဝတ္ရသည္။ ထုိသို႔ေသာ အဝတ္စမ်ိဳးကို ၅ စံုေလာက္ခ်ဳပ္ထားလုိက္မည္ ဆုိလွ်င္ အနည္းဆုံး ၂ ႏွစ္ေလာက္ ေနာက္ထပ္မဝယ္ဘဲ ဝတ္ႏုိင္ေလာက္မည္ဟု ထင္မိသည္။ သို႔ေသာ ထုိကဲ့သို႔ ၂ႏွစ္ေလာက္မဝယ္ဘဲ ေနလုိက္ၾကလွ်င္ ထုိစက္႐ံုႀကီးမ်ားကို ပိတ္ပစ္လုိက္ရေတာ့မည္သာျဖစ္သည္။ ဒီေတာ့ သူတုိ႔စက္႐ံုေတြကလည္း ကိုယ္႔မွာ အဝတ္အစားေတြရွိပါလ်က္ႏွင့္ ထပ္ကာထပ္ကာ ဝယ္ခ်င္ေနေအာင္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖားေယာင္းၾကရသည္သာ။ သူတုိ႕က ျဖားေယာင္းလုိက္ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကလည္း ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လုိက္သြားၾကေတာ့သည္သာ။ ဤသို႔ျဖင့္ အလုပ္သမားေတြက တကယ္မလုိအပ္ေသာ ပစၥည္းေတြကို ဆက္လက္ထုတ္လုပ္ေနၾကရျပန္သည္။
အိမ္တစ္အိမ္၊ မိသားစုတစ္ခုတြင္ သမီးတစ္ေယာက္က အဝတ္အစားေတြ တစ္ပံုႀကီးရွိေနပါလ်က္ အသစ္ေပၚတု္င္း ဝယ္ခ်င္ေနလွ်င္ အဝတ္အစားေလာ္လီသည္ဟု ဆုိၾကသည္ မဟုတ္လား၊ (ကၽြန္ေတာ့္ကို အေတြးေခါင္သည္ဟု ဆုိခ်င္လွ်င္လည္း ဆုိၾကပါေတာ့။) ကၽြန္ေတာ္လို႕ လူသားမ်ားသည္ အဝတ္အစားမွစ၍ အဘက္ဘက္တြင္ ေလာ္လီေနၾကၿပီဟု ထင္ေနမိသည္။ မလုိအပ္ေသာ ျဖဳန္းတီးမႈေတြကို အေတာ္ႀကီးလုပ္ေနၾကသည္ဟု ထင္မိပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ သိရေနမိတာေလးတစ္ခုကို ေျပာလုိက္ရပါဦးမည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း (၃၀) ေလာက္က ဂ်ာမန္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ႏွင့္ မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ တစ္ေန႔တြင္ ဘတ္စ္ကားစီးၿပီးသြားၾကေတာ့ သူက ဘတ္စ္ကားဒ႐ုိင္ဘာ၏ လက္ကို မ်က္စိမခြာႏုိင္ေအာင္ တအံ့အၾသ ၾကည့္ေနသည္။ ကားက ဗြီအိတ္လို႔ေခၚၾကသည့္ စစ္သံုးေခါင္းတုိ ကားႀကီးျဖစ္သည္။ စာဖတ္သူတုိ႔လည္း သတိထားမိပါလိမ့္မည္။ ဂီယာထိုးလုိက္လွ်င္ ဂီထာျပန္ျပဳတ္တတ္ေသာေၾကာင့္ ပ်ဥ္စကေလးႏွင့္ ေထာက္ထားရသည္။ ဂီယာေျပာင္းခ်င္လွ်င္လည္း ထုိပ်ဥ္ခ်ပ္ကေလးကို လက္ႏွင့္ ဆြဲျဖဳတ္ ဂီယာေျပာင္း ၊ ဒါေတြကို မ်က္ေစ႔ျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္မဟုတ္၊ လက္က အလုိလို ကၽြမ္းက်င္စြာျပဳလုပ္ေနသည္ဆုိေတာ့ ဇာထုိးကၽြမ္းေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္လက္ကို ၾကည့္ေနရဘိသကဲ့သုိ႕ သူက အ့ံၾသေနဟန္ရွိသည္။
ကားေပၚကဆင္းလာေတာ့ သူက
“မင္းတုိ႔ျမန္မာ ဒ႐ုိင္ဘာေတြဟာ သိပ္ေတာ္ၾကတာပဲ”
“မင္းက ဂီယာထုိးလုိက္၊ ပ်ဥ္ခ်ပ္နဲ႔ ကၽြမ္းက်င္စြာေထာက္ထားလုိက္ လုပ္ေနတာကို သေဘာက်တာလား”
“ေအး - အဲ့ဒါလဲပါတယ္။ ဒီထက္ပိုၿပီး အံ့ၾသတာက၊ သိပ္ၿပီးသည္းခံ စိတ္ရွည္တာပဲ”
“ဟုတ္လား… ဘယ္လုိစိတ္ရွည္တာလဲ”
“ဒီလုိျဖစ္ေနတဲ့ ဂီယာကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သည္းခံၿပီး သံုးေနတာကို ေျပာတာ”
ကၽြန္ေတာ့္အဖုိ႔ေတာ့ ဒီလုိျမင္ကြင္းမွာ ဆန္းလွသည္မဟုတ္၊ သို႕ေသာ္သူ႔အဖုိ႔ဆန္းေကာင္း ဆန္းေနေပလိမ့္မည္ ဟု ေအာက္ေမ့လုိက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူက ေတြးေတြးဆဆ ဆက္ေျပာပါသည္။
“ငါတုိ႔တုိင္းျပည္က ကားသမားေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီေလာက္သည္းမခံဘူး၊ စိတ္မရွည္ဘူး၊ နည္းနည္းေလာက္ ကေလး ခၽြတ္ယြင္းသြားလုိက္ရင္၊ အသံကေလးျမည္လာလုိက္ရင္ မေမာင္းခ်င္ေတာ့ဘူး။ အင္ဂ်င္အသစ္၊ ပစၥည္းအသစ္ကို ေကာက္တပ္လိုက္ေတာ့တာပဲ။ တကယ္လုိ႔မင္းတုိ႔လုိ တိုင္းျပည္က ကားသမားေတြလုိသာ စိတ္ရွည္သည္းခံလိုက္မယ္ဆုိရင္ မင္းစဥ္းစားၾကည့္၊ ငါတုိ႔ ေဗာက္စ္ဝက္ဂြန္ေတြ ျပည္ပကို ဘယ္ေလာက္မ်ားပိုၿပီး ပို႕လုိက္ႏုိင္မလဲ။ ဒီလုိဆုိရင္ ျပည္တြင္းေခၽြတာမႈေၾကာင့္ ငါတုိ႔တုိင္းျပည္ ဘယ္ေလာက္ပိုၿပီး ခ်မ္းသာလုိက္မလဲ။ ဘာဘဲေျပာေျပာ မင္းတုိ႕တုိင္းျပည္က ကားသမားေတြလုိ စိတ္ရွည္သည္းခံတာကို တကယ္ကုိ ခ်ီးက်ဴးဖုိ႕ေကာင္းလုိက္တာ အမွန္ပါပဲ”
ကိုင္း- စဥ္းစားသာၾကည့္ပါေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္က ဒီလုိအျမင္မ်ိဳး ဘယ္လုိလုပ္ၿပီ ရႏုိင္ပါမည္နည္း။ တစ္ခါမွ် ေငြေရး ေၾကးေရး၊ စီးပြားေရးကို စိတ္မဝင္စားခဲ့ေလေတာ့ ဒီလုိအေတြမ်ိဳးကို ေယာင္လုိ႕ေတာင္ မေတြးမိစဖူး။
သို႔ေသာ္လည္း သူ႔ေက်းဇူးႀကီးပါေပသည္။ ယခုေတာ့ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လို႕ ကမၻာသူကမၻာသားေတါ လုပ္ေနတာအဟုတ္မွ ဟုတ္ၾကပါေလရဲ႕လားဟု စဥ္းစားမိေနေတာ့သည္။ (ကၽြန္ေတာ္ အေတြးေခါင္ေနလွ်င္ သည္းခံပါဟု အေစာႀကီးက စကားခံထားခဲ့သည္ကို သတိရေစခ်င္ပါသည္)ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အားလုံး အဘက္ဘက္တြင္ ေလာ္လီေနမိၾကၿပီဟု ထင္ပါသည္။ မလုိတာေတြကို အက်ယ္ခ်ဲ႕ၿပီး အလုပ္ႀကီးတစ္ခု လုပ္ေနၾကတာ မ်ားလြန္းေနၿပီဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ေနမိသည္။ ကမၻာေျမႀကီးက ထုတ္ေဖာ္ေပးလုိက္သည့္ ပစၥည္းေတြကို အလြဲသံုးစားလုပ္လြန္းတာမ်ားေနၿပီး၊ အသံုးအစြဲ ေလာ္လီလြန္းေနၿပီဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္ေနမိသည္။ ထုိ႔ျပင္လူတုိ႔၏ လုပ္အား စြမ္းရည္ကုိလည္း အေရးမပါသည့္ ေနရာတုိ႔တြင္ သံုးေနၾကသည္မွာ တရားလြန္လာေနၿပီဟု ထင္မိသည္။ သားသမီးမ်ား မဟုတ္သည့္ေနရာတြင္ ေလာ္လီမ်ားလတ္ေသာ္ မိဘက အျပစ္ေပးဒဏ္ခတ္ ဆံုးမသကဲ့သို႔ သဘာဝႀကီးက တစ္နည္းနည္း ဒဏ္ခတ္ေတာ့မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ေနမိသည္။ လာမည့္မၾကာမီေသာကာလတြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လူသားေတြသည္ သဘာဝပစၥည္းေတြ အလဟႆမျဖစ္ေရး၊ လူတုိ႔စြမ္းရည္ လုပ္အား မျဖဳန္းတီးေရး စသည့္တုိ႔ကို ဝုိင္းဝန္းစဥ္းစားၾကရေသာ အေျခအေနသို႔ ေရာက္လာၾကေတာ့မည္ဟု ထင္သည္။
ေရးေနရင္း ရွက္လည္းရွွက္ပါရဲ႕၊ ေရးသာေရးေနရသည္ ဆင္ေခါင္းေခြးခ်ီသလုိ ျဖစ္ေနေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သိေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိထုိေသာ လူသံူးအပိုပစၥည္း ေၾကာ္ျငာေတြကို ေတြ႕လုိက္တုိင္း ဒီအေတြးက တားမရ ဆီးမရ ေပၚေပါက္လာေနတတ္ေသာေၾကာင့္ ေရးလုိက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
တျခား လူသားျပႆနာေတြ၊ ကမၻာျပႆနာေတြကို ပညာႀကီးသူမ်ားက စဥ္းစားၾကလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လက္ငင္း စဥ္းစားၾကသင့္သည္ကေတာ့ ေၾကာ္ျငာေတြေကာင္းတုိင္း၊ ပစၥည္းလွတုိင္း အပိုပစၥည္းေတြကို တရစပ္ဝယ္ရန္ ႀကိဳးစားေနလွ်င္ေတာ့ ပိုက္ဆံရွာလုိ႔ကို ေလာက္ႏုိင္မည္မဟုတ္။ မေလာက္ႏုိင္ေတာ့ မဟုတ္တမ္းတရားနည္းႏွင့္ ရွာလာမိၾကလိမ့္မည္။ ထုိသို႔ ျဖစ္လာလုိက္လွ်င္ေတာ့ အဝတ္အစားက ေတာက္ေျပာင္ပါ၏။ အတြင္းစ႐ုိက္က ေမွာင္မည္းမြဲေတေနေလၿပီ။ မိတ္ကပ္ ေပါင္ဒါေတြက ေမႊးပါ၏။ အတြင္းစ႐ိုက္က ပုပ္အဲ့ေနေလၿပီ။ အထူးသျဖင့္ အလွမက္ေသာ လုလင္မ်ား လံုမငယ္မ်ားသည္ ေၾကာ္ျငာအႏၱရာယ္ကို သတိႀကီးစြာ ထားႏုိင္ၾကပါေစသတည္းဟု ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလုိက္ရပါသည္။
(ဝန္ခံခ်က္။ ။ ဆရာေအာင္သင္း ေရးသားေသာ အနာဂတ္ကိုမေၾကာက္နဲ႔ အမည္ရွိစာအုပ္မွ ထုတ္ႏႈတ္၍ ျပန္လည္ေရးသားေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။)
အျပည့္အစုံသုိ႔ »
အေပၚသို႔
RSS Feed (xml)
