အထင္ႏွင့္စြဲတာ

အလြန္တရာ လွ်ာရွည္ေသာ ဝတ္လံု ေပါက္စကေလး တစ္ေယာက္သည္ သက္ေသစစ္ေမးရာ၌ ဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္ ရွိလွေသာ္လည္း ရပ္ရမည့္ ေနရာတြင္ မရပ္မိသျဖင့္ အမႈျပန္ပတ္မိျခင္းကား ...

ဝတ္လံု။ (သက္ေသလူ႐ိုးအား အေျခာက္အလွန္႔ႏွင့္ ေမးလွ်င္ သင့္အံဟု ေတြးေတာလ်က္)“ ခင္ဗ်ားဟာ စူးတတ္တဲ့ က်မ္းႀကီးကိုကိုင္ ကုိင္ၿပီး သက္ေသခံ ရတာေနာ္၊ သတိထားေျပာပါ၊ ဒီ ကၽြန္ေတာ့္တရားခံက ခင္ဗ်ားရဲ႕ ခုိကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္တာ ခင္ဗ်ားမ်က္စိႏွင့္ ျမင္ရသလား ေျပာပါ ”

တရားလုိ။ (အလြန္လန္႔ေသာ အမူအရာျဖင့္) “ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိႏွင့္ တတ္အပ္ျမင္တယ္လုိ႔ မဆုိလုိပါ။ အထင္ႏွင့္ စြပ္စြဲတာပါ ”

ဝတ္လံု။ (ေမးခြန္း ဤတြင္ ရပ္သင့္လ်က္မရပ္ဘဲ ဝမ္းသာအားရႏွင့္) “ အင္း၊ လုိရင္းေတာ့ ေရာက္လာၿပီ၊ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ ဘယ္အတြက္ေၾကာင့္ တရားခံက ခင္ဗ်ားခုိေတြကို ပစ္ခတ္တယ္လုိ႔ ထင္ရတာလဲ ”

တရားလုိ။ “ ထင္ရတာက ပထမအခ်က္က ကၽြန္ေတာ့္ ၿခံထဲမွာ တရားခံကို ေသနတ္ကိုင္လ်က္ ေတြ႔ရလုိ႔၊ ဒုတိယ ေသနတ္သံၾကားရၿပီး ခုိေတြ ေျမေပၚကို လိမ္႔က်လာတာကို ေတြ႕ရလုိ႔၊ တတိယ ကၽြန္ေတာ့္ ခုိေလးေကာင္ကို တရားခံလြယ္အိတ္ထဲမွာ ေတြ႕ရလုိ႔၊ ဒီေတာ့ ဒီခုိေလးေကာင္ဟာ သူတုိ႔အလိုအေလ်ာက္ ေသနတ္က်ည္ဆံရာနဲ႕ တရားခံရဲ႕လြယ္အိတ္ထဲကို ဝင္မသြားၾကေပဘူးလုိ႔ ထင္ပါတယ္၊ ဒါ႔ေၾကာင့္ အထင္ႏွင့္စြဲတာပါ ”

တရားခံဝတ္လုံမွာ ထပ္၍ မေမးဝံ့ေတာ့ဘဲ ထုိင္လုိက္ရေလ၏။